Eerste dagen in Peru
Het Peru avontuur is begonnen met een korte overnachting in Lima. Op de luchthaven van Lima kwamen we Edwin tegen die zijn moeder kwam oppikken. Ik heb een paar jaar geleden met Edwin Frans gestudeerd in Antibes. It´s a small world!

De volgende dag zijn we in Cusco hartelijk ontvangen door Helma. Helma is een Nederlandse die als vrijwilligerscoördinator werkt voor de San Blas talenschool. Zij heeft ons door het centrum van Cusco rondgeleid en ons naar het appartement gebracht. Eerste indrukken van Cusco; mooi koloniaal centrum, knusser dan Quito en véééél toeristen. Gelukkig hebben we beide geen last gehad van de hoogte, behalve dan het buiten adem zijn na het oplopen van een trap. Ons appartementje is ook prima, lekker ruim met woonkamer, keuken, slaapkamer met een keihard bed en een badkamer inclusief een levensgevaarlijke elektrische douche die de neiging heeft om je ´s ochtends hardhandig wakker te laten schrikken.

Kindertehuis
Woensdag tot en met vrijdag hebben we gewerkt bij het kindertehuis, het kindertehuis waar we de komende twee maanden gaan helpen. We zijn ondertussen al met ze naar een speeltuin geweest, hebben torens gebouwd van rietjes en pompoenen gemaakt van wol.

Het kindertehuis is van een katholieke stichting die kindertehuizen en verslaafdenklinieken over de hele wereld bezit. Het kindertehuis waar wij werken wordt beheerd door een ex drugsverslaafde, en zijn vrouw. Verder wonen er drie moeders, met een kind, die het eten koken en dan is er nog een vrouw die het directeursechtpaar ondersteunt. Tot slot wonen er circa 20 kinderen vanaf baby tot 15 jaar, waarvan het gros tussen de 8 en 12 (ongeveer de leeftijd van de Amices vakantie dus).

Gemengde gevoelens
Over het kindertehuis hebben we gemengde gevoelens. Het directeursechtpaar zien we daar eigenlijk niet, de moeders zitten de hele dag in de keuken en er is maar een moeder die iets uitvoert. Aan dingen als persoonlijke aandacht voor en verzorging van de kinderen wordt niet gedaan. Eigenlijk is er vanuit het directeursechtpaar en de moeders alleen maar desinteresse voor de kinderen, behalve dan voor hun eigen kinderen die er ook rondlopen.

Sinds begin 2006 helpen er bijna continu buitenlandse (voornamelijk Nederlandse) vrijwilligers. Vrijwilligers blijven maar enkele weken en werken meestal maar halve dagen. Niet voldoende om een dagstructuur neer te zetten. Enkele ambitieuze vrijwilligers hebben in het verleden al meerdere keren geprobeerd om een dagstructuur op te zetten. Deze initiatieven bloeden echter na hun vertrek weer dood, omdat het niet door de leiding van Remar zelf wordt opgepakt.

Vrijwilligers zijn daarom voornamelijk bezig met leuke dingen doen met de kinderen doen en ze persoonlijke aandacht geven. Dit is ook hard nodig en wordt gewaardeerd door de kinderen.

Carola en ik zullen in januari en februari hele dagen werken. Het is ons al duidelijk dat het weinig zin heeft om te proberen echt iets te veranderen. Ons doel is daarom de kinderen een topvakantie te geven. Dit gaan we doen aan de hand van het thema beroepen. Elke week kiezen we met de andere vrijwilligers een branche of vakgebied en koppelen daar een aantal activiteiten aan. Neveneffect hiervan is dat we de kinderen laten nadenken over hun eigen toekomst, iets waar hier weinig aandacht aan wordt besteed. Komende week gaan we van start met het subthema toerisme.

Eerste weekend in Cusco
Zaterdag hebben we een deel van de omgeving van Cusco verkend, samen met een paar andere Nederlandse vrijwilligers. We zijn eerst naar Moray gegaan. Moray is een soort van mega amfitheater, met op elk niveau van het amfitheater een ander microklimaat. De Inca´s gebruikten dit vroeger als een soort laboratorium om te experimenteren met het verbouwen van gewassen. Daarna zijn we verder gelopen naar Salinas. Salinas is een zoutwinnerij op een berghelling met honderden bassins waar het zout uit het bergwater in neerslaat. Beide plaatsen waren de moeite van het bezoeken waard, maar vooral de wandeling ertussen was spectaculair door de mooie natuur. De tocht was extra mooi doordat er overal om ons heen donkere regenwolken waren te zien, behalve recht boven ons.

Zondag hebben we de andere vrijwilligers bij ons thuis uitgenodigd voor een maaltijd en om te bespreken wat we de komende twee maanden gaan doen. Gezellig en constructief, alleen moest Carola de vergadering voortijdig verlaten omdat ze last van haar maag kreeg.

En toen begon de ellende
Last van je maag is hier niet zo vreemd. De afgelopen maand hebben we wel vaker een beetje moeite gehad met het eten, maar dat was nooit noemenswaardig en zo weer afgelopen. Deze keer werd de buikpijn van Carola erger en erger. Om een uur of 04:00 ´s nachts was het genoeg. We hebben in de Lonely Planet opgezocht wat het beste ziekenhuis van Cusco is en ons door een taxi voor de deur af laten zetten. Hier kwamen we voor een dichte poort te staan, maar na enig aandringen mochten we toch naar binnen. De dienstdoende nachtarts heeft Carola onderzocht en concludeerde dat ze waarschijnlijk last had van een parasiet. Carola is daarna op een privé-kamer gelegd om haar nog even te kunnen observeren. Wat later in de ochtend werd de pijn minder en we hoopten dat we snel weer naar huis zouden kunnen gaan. Zo rond 09:00 uur kwam de zuster binnen om te vertellen dat het alweer beter ging en dat we ´s middags weer naar huis zouden mogen.

Vijf minuten later kwam diezelfde zuster echter weer binnen. Nu om te vertellen dat ze Carola had verward met een andere patiënt en dat er van naar huis gaan geen sprake was, voordat de chirurg naar haar buik had gekeken. Even later kwam de chirurg langs om op verschillende plaatsen op de buik van Carola te trommelen om te testen waar het pijn deed. De pijn zat vooral rond haar… blinde darm.

Een blinde darm ontsteking dus. Onperuaans snel werd Carola binnen vijf minuten naar de operatiezaal gereden om haar blinde darm te verwijderen. Dit alles werd ondertussen snel in het Spaans uitgelegd. Zo ongeveer 40 minuten later was Carola een kleine 100 gram lichter en een litteken rijker. Op moment van schrijven is het maandagavond 21:00 uur en werkt de plaatselijke verdoving van Carola langzaam uit en begint de pijn van de wond op te zetten. Gelukkig wel minder dan de buikpijn van voor de operatie. Als alles goed gaat blijft Carola nog twee dagen in het ziekenhuis om te herstellen. Hopelijk is Carola snel weer fit genoeg om met de kinderen van Remar te spelen en kunnen we nog voor februari de Inca Trail lopen. En anders moeten we misschien maar wat lessen Spaans bijboeken om de tijd door te komen.

Koen