Die blouaap is 'n primaat van gemiddelde grootte. Die spesie word slegs gevind in Afrika suid van die Sahara. Die spesie het die tipiese aapvoorkoms. Hulle is skraal gebou, met lang arms en bene. Die pels op die lyf is liggrys, maar die penspels en die binnekante van die ledemate is roomkleurig tot wit. Die gesiggie is swart, maar omkring met 'n wit band pels wat dwarsoor die voorkop strek en met die wange af. Volwasse mannetjies se skrotum is helderblou, en die penis skarlaken.

 
Zo de eerste etappe van mijn trip is achter de rug en ik vermaak me bijzonder goed hier. Ik ben ondertussen in Maputo aangekomen, de hoofdstad van Mozambique. Het is vandaag stinkweer met stinkwind en stinkregen en Maputo vind ik een stinkstad, dus ik heb tijd (lees zin) gevonden om iets te schrijven :)
 
Afgelopen 3 weken heb ik vrijwilligerswerk gedaan in een apen rehabilitatiecentrum in Tzaneen, in het noorden van Zuid-Afrika. Het is een centrum dat gewonde apen en wezen krijgt vanuit verschillende hoeken. Deze worden opgelapt met voedsel en medicijnen en in een troep apen geplaatst. Als een troep apen compleet is, moeten ze weer in de natuur worden geplaatst. Dit laatste wil op dit moment echter niet zo lukken, omdat n.a.v. het opheffen van de apartheid veel grondgebieden door de oorspronkelijke bewoners worden teruggeclaimed. Als je vandaag apen in een gebied uitzet, kan het land morgen worden onteigend en de apen worden afgeschoten door de nieuwe eigenaar (de blouapies worden door veel mensen als ongedierte gezien).

Het werk bestaat uit groente en fruit in stukken snijden en uitdelen, waterbakken vullen en hokken schoonmaken. Heerlijk om een paar weken, met verstand op nul, buiten te werken. Daarnaast zijn er net twee gevonden babies binnengebracht, waarvan de moeder is overleden. Deze krijgen 24 uur per dag aandacht en worden met de fles melk gevoerd. Het spelen met baby aapjes, is het leukste deel van het werk.

De aapjes doen me denken aan gremlins. Als ze jong zijn, zijn ze schattig, ze willen spelen of in je armen slapen. De oudere zijn monsters. Ze vechten continu om hun positie in de groep en bijten elkaar daarbij half en soms helemaal dood. In de afgelopen vijf weken zijn ook een stuk of 5 vrijwilligers gebeten en dat levert nare wonden met nare infecties op. Een paar weken geleden is een vrijwilliger bijna haar oog verloren. Bij de volwassen apen ben ik maar zoveel mogelijk uit de buurt gebleven, met uitzondering van een paar ex-huisdieren.

Er werken zo'n 25 vrijwilligers, uit verschillende landen, waarmee het erg gezellig was. 's Avonds spelletjes spelen, bier drinken, etc. Verder noemenswaardig was een mysterieus virus dat twee weken heeft rondgewaard en 22 van de 25 vrijwilligers heeft geveld. Sommige vrijwilligers waren binnen 1 a 2 dagen weer beter, anderen hebben in het ziekenhuis aan het infuus gelegen. Ik heb zelf nergens last van gehad.

Morgen (zaterdag 28 november) vertrek ik naar Tofo, voor het betere duikwerk en hopelijk beter weer.
 
Groeten,
 
Koen